Από την άλλη οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου σιωπούν. Τελευταία άκουσα τον Μίκη Θεοδωράκη να τάσσεται υπέρ του ΛΑΟΣ! Επιβάλλονται στεγανά στον τρόπο που πρέπει κανείς να σκέφτεται ή να αντιδρά. Υπάρχουν τα “επιτρεπτά όρια”, η “επικρατούσα ηθική”, τα δελτία ειδήσεων…Όποιος έχει το σθένος να καταδείξει τα προβλήματα και να προσφέρει λύσεις περιθωριοποιείται. Το έχω παρατηρήσει: Αν προσπαθήσει κανείς να πει κάτι ενδιαφέρον στους γύρω του αντιμετωπίζεται με αδιαφορία. Αλλά ΓΙΑΤΙ;
Χρειαζόμαστε νέες συνήθειες, νέες αξίες, νέα ιδανικά, νέα ήθη, νέες προτεραιότητες, νέα ελπίδα. Ο άνθρωπος είναι ευχαριστημένος με τα λίγα. Με ένα πιάτο φαγητό, με παρέα, με λίγο καθαρό αέρα, με την τέχνη. Αυτά του αρκούν, το γιατί έχει δημιουργηθεί ένα αίσθημα ανικανοποίητου σε μια κοινωνία αφθονίας, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Πάντως μόνο κατά τύχη δεν έγινε. Ζούμε σε ένα περιβάλλον (ο όρος matrix ταιριάζει καλύτερα) όπου μας βλέπει σαν πόρους, σαν πηγές ενέργειας και μας διαχειρίζεται. Κινούμαστε σε αποστειρωμένα αστικά τοπία, όπου ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Τόσοι άνθρωποι πόνεσαν, γέλασαν, έκλαψαν και νίκησαν πριν από εμάς. Κι άλλοι εδώ που τώρα κλαίμε, θα γελάσουν. Θα τα καταφέρουμε, θα ζήσουμε. Αλλά αξίζει να ξεπουλήσουμε την ελευθερία μας και την αξιοπρέπειά μας “στο όνομα του έθνους”;
strangejournal
Read more...